کتاب باغبان و نجار
آلیسون گوپنیک در اثر درخشان خود با عنوان باغبان و نجار تقابلی هوشمندانه میان رویکردهای سنتی و نوین در پرورش فرزندان ایجاد می کند او استدلال می کند که مدل های تربیتی امروز که بر پایه قالب ریزی فرزندان بنا شده است با ماهیت وجودی انسان در تضاد است نویسنده با استفاده از استعاره باغبان می گوید والدین باید بستری از عشق و آزادی فراهم کنند تا کودکان بتوانند خودشان مسیر منحصر به فردشان را بیابند در مقابل مدل نجار با تلاش برای ساختن انسانی کامل طبق استانداردهای جامعه به شکلی غیرمستقیم کنجکاوی و خلاقیت را سرکوب می کند گوپنیک تاکید دارد که تکامل انسانی بر پایه تنوع و عدم قطعیت استوار است و والدین به جای طراحی و مهندسی روح فرزندان باید به دنبال ایجاد اکوسیستمی باشند که در آن هر کودک به شکل خاص خود شکوفا گردد و از این طریق نسل بهتری برای آینده ساخته شود