کتاب مغزی که خود را تغییر می‌دهد از نورمن دویج
یکی از فصول جذاب کتاب به بررسی ریشه‌های بیولوژیکی عشق و دلبستگی از منظر انعطاف پذیری عصبی اختصاص دارد دویج توضیح می‌دهد که روابط عاطفی عمیق چگونه باعث ترشح مواد شیمیایی خاص در مغز می‌شوند که به نوبه خود ساختار مدارهای عصبی ما را تغییر می‌دهند او از مفهوم یادگیری زدایی سخن می‌گوید و معتقد است که برای ایجاد یک رابطه جدید مغز باید برخی از الگوهای قدیمی خود را پاک کرده و فضایی برای پیوندهای جدید ایجاد کند این فرآیند پلاستیک به ما اجازه می‌دهد تا از تجربیات گذشته درس بگیریم و روابط انسانی سالم‌تری بسازیم نویسنده نشان می‌دهد که چگونه مراقبت و محبت در دوران کودکی نقشه‌های مغزی ما را برای تمام عمر شکل می‌دهد و در عین حال تاکید می‌کند که مغز بالغ همچنان توانایی ترمیم آسیب‌های عاطفی گذشته را از طریق روابط درمانی و حمایتی جدید دارد این بخش از اثر پیوند عمیقی میان زیست شناسی و انسانی‌ترین احساسات ما برقرار می‌کند و نگاهی متفاوت به مقوله عشق ارائه می‌دهد
دیدگاهتان را بنویسید